نوشته های یک دلقک

مسلمانم ...

 

روزی که بدنیا امدم مسلمان بودم ....آموختند مرا آموزگارانم .:

     دزدانه بنگرم و آشکارا  غیبت کنم .

    داوری کنم به آنچه نمیدانم  و ریا کنم بر آنچه مصلحت میدانم ...........

تولد........

گاه  دلقک به گوشه ای میخزید...........این روز و این تاریخ همیشه در ذهنش فراموش ناشدنی بود . تمام سال را به امید امروز بازی میکرد........ تمام خنداندنهایش و تمام گریه های شبانه اش  .

خودش هم نمیدانست امروز چرا برایش اینهمه مهم است .........

چند روز قبل خنده معنی داری کرد .... به من گفت : دباره اون روز داره میرسه ؟ همون حس و حال ...

گغتم : بیا یه اسم براش بزاریم . خندید .

گفتم : مثلا سالگرد بازیگریت .  خوشش نیومد .

کفتم : سالگرد تولدت .  لبش دباره به خنده باز شد ... اما هنوز گیج بود .

گفتم : این دیگه آخریشه ...بیا اون روز رو بزاریم روز تولد عشق .

    بقدری خندید که انتهای خنده اش به گریه تبدیل شد..

دلقک امسال میدونه برای امشبش  چه اسمی بزاره ...........

تولد عشق اسم قشنگی بود برای تمام روزهای بی تابیش تا به امروز برسه ...

مترسک...........

 

      آیا به تنهائی من .....

     به تنهائی دل من .......

      زمانیکه  مزرعه درو میشود فکر میکنی ؟

 

       دل مترسک همراه زمین شخم میخورد. !!!!!

دروغ ..........

 

      ما جماعت خدا پرستی نیستیم ............

      ما در حقیقت دروغ پرستیم .چون هر وقت حقیقت دنیا  تلخ و دردناک میشه  به جای    آرامش گرفتن از خدا و عقل ...در آغوش دروغی تازه و بزرگتر   پناه میگیریم ....

             خنده دار است ؟ اری حقیقت دارد. زندگی .....یا دروغ زندگی یک دلقک ......

      

عیسی میرشکاری هم رفت :

 

معمولا آرزوی بزرگ کوهنوردان همین است :

  اگه قرار است  بمیرند  چه بهتر که بر فراز بیکران ابرها  جان بسپارند.

ماناسلو جایگاه ابدیش شد. قبل از رفتن با هم حرف زدیم . برایش آرزوی بهترینها را کردم . ... میدانم بهترین آرزویش همین بود.

    آن را که بر بالاترین قله شد فراز .      دیگر گریز    نیست .  

                           مگر برگشت یا که پرواز  .                  

                

                 این عکس را در علم شاه  ازش گرفتم . (یاد وخاطرش گرامی )

تنها من ...

 

نگران نگاه من مباش .

بگذار نگاهم رشد کند.

نگاهم به آسمان_ به عشق _ به زندگی

خیره نیست .

نگاهم به مرگ منتهی است .

اصالت...

                   زمستان ...تاریکی ...جنگلی انبوه از هیچ

                       و روزهای شاد باش  بیدادگران . 

    پوتینهای متزلزل بد گمانان لگد مال میکند نو رسته های آرزومند رو شنائی را .

         اما ...اما تاریخ قهقهه تمسخر آمیزش را فریاد میزند.

          اگر  امروز در انبوه هیچ گم شذه ایم باکی نیست .

         اگر  امروز  بهار را ترانه  نمی خوانیم باکی نیست .

             تاریخ خوانده است آنچه ما بو ده ایم .

   بی گمان از گذشته تا روزهای آینده پلی است که از روشنائی میگذرد.

 

خواب ....

 

 

چه دیر زمانیست که به کینه گذشت  و من هنوز نشناختمش ..هنوز هم گاهی از شبها خوابش رامی بینم  که گیسوانش رنگ محبت می دهدو لبانش طعم رفاقت ......

   می دانم روزی بیدار میشوم و خوابم تعبیر میشود.

به یاد دوست .............

استادعلی شهری معلم اخلاق بود.نزدیک به بیست سال بود می شناختمش وامروز 5 روز است که از میان ما رفته است :

 

     به یاد می آورم  نوجوان بودم

                 تجربه میکردم با دنیائی از دلخوشی

ساقه های تازه شکفته ی پیمودن را

     و تو معلم بودی  پدر بودی

              بودی

     همیشه  بودی .

    آه ع.....ل....ی  

دیریست نگریسته ام بر خنده هایت 

حتی آن زمان که سجده کردی بر مر گ

         نمیدانم چه بنویسم         گریه بنویسم وبخندم

  یا بخندم  آنچنان که تو میخواهی

این بار اول نیست واین آخر بار نیز نخواهد بود.

شاید هر بار با افتادن برگی  جوانه ای امید می زند  

               اما ..........

   اما این بار فرق میکند.

  همه میدانیم .همه بچه های قدیم انجمن **

      این بار تبر ریشه را زده است ...

 

**بچه های قدیم انجمن سینمای جوان یادت وخاطره ات را همیشه گرامی میدارند.

                                         روحت شاد.

 

مسافر واگن پائیزی

چای داغ وریزش آخرین برگ پائیزی تنها خاطرات مبهم من از تو .

               مسافر آخرین واگن نگاهت بودم .              

            هرچند      نا رسا سرود کودکیت را زیر لب( تنها) فریاد می زنم .

                            اما با تو و در کنار تو ادامه دارم .

                                  فصل سرما در پیش است

      می دانم          عصای روز پیریم را در قاب دیگری نقاشی کرده ام          

                         اما    باتو می توان از زمستان عبور کرد.

 

سهم تو از تمام این روزگار      چهار واگن مانده به انتها است

                                                  ومن

                                آخرین مسافر نگاهت خواهم بود

← صفحه بعد

ورود به اتاق چت
نام کاربری:
جنسیت: مرد زن
Powered by IRChat.ir

آرشیو وبلاگ

صفحات وبلاگ

مطالب اخیر

موضوعات وبلاگ

نویسندگان همکار

لینکستان